Λοιπόν, κοίτα που είναι το πρόβλημα...όταν έχεις πολύ καιρό να γράψεις στο blog σου, μαζεύονται όλα αυτά που θές να γράψεις στο κεφάλι σου, αλλα εσύ δεν προλαβαίνεις ή βαριέσαι να γράψεις, και μαζεύονται, και μαζεύονται...(εντάξει θα καταλήξω κάπου περίμενε ντε) και όταν κάτσεις μετά απο πολύυυ καιρό να γράψεις...παθαίνεις αυτό το σύνδρομο που παθαίνουν οι συγγραφείς καμμιά φορά (το παράχεσες φιλενάδα)...αυτό το σύνδρομο της κενής σελίδας ή whatever, που κάθεσαι και κοιτάς σα χάνος μια λευκή σελίδα 3 ώρες και μετά κλείνεις το word.

Όλα αυτά για να σας πώ συγνώμη που άργησα....θα προσπαθήσω να επανέλθω!

Η μικρή έχει ξεπεταχτεί πιά, τρώει φρουτόκρεμες και σούπες, βολτάρει, μιλάει ασταμάτητα, χαμογελάει με το παραμικρό και βάζει τα κλάματα αν σε δεί να απομακρύνεσαι πάνω απο 4 μέτρα μακριά. Αυτό το τελευταίο έχει ως αποτέλεσμα να την κουβαλάω μαζί με το relax όπου πάω μές το σπίτι, εκτός απο την τουαλέτα. Φυσικά μου έχει πέσει η μέση. Και έτσι κούτσα-κούτσα κανουμε και καμιά δουλειά, μαγειρεύουμε, μπαίνουμε internet και αν δεν τα προλαβαίνουμε, τα υπόλοιπα μετά τις 8 που κοιμάται!

Επίσης περνάω μια φάση επαναπροσδιορισμού του παρόντος και του μελλοντός μου. Ποια είμαι, τι κάνω, που πάω....αλλα καταλήγω στο οτι το παρόν μου, έτσι όπως είναι τώρα, δεν έχει και πολύ μέλλον!! Την μία μέρα ξυπνάω με μία απίστευτη αισιοδοξία και την άλλη ξυπνάω και θέλω να ανοίξει η γή να με καταπιεί. Πάντως υπάρχει κάτι που με βοηθάει σε όλα αυτά. Εκείνο το μικρό πλασματάκι που σκάει ένα μικρό χαμόγελο και έστω και για μια στιγμή τα ξεχνάω όλα.

Για το τέλος άφησα το καλύτερο. Δεν θέλω με τίποτα να γυρίσω στην δουλειά!(τι προτότυπο) Όχι σε αυτήν την δουλειά ειδικά. Help me. Συμβουλές και προτάσεις δεκτές. Δεχόμεθα και χωρίς ραντεβού. Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα. Merci.