Πάει καιρός τώρα που έχω να γράψω στο μπλογκάκι μου. Τρέχω γενικώς και έχω και το νέο μου μπλόγκ το οποίο μου τρώει χρόνο οπότε, ήρθε κι έδεσε. Έχω εδώ και 2 εβδομάδες όμως που θέλω να γράψω για την νονά μας και τελικά τα κατάφερα! Ιδού λοιπόν…

Η πρώτη μας γνωριμία ήταν πριν 9 χρόνια, στο ξενοδοχείο Athens Plaza, όπου γινόταν η πρώτη συνάντηση για το μεταπτυχιακό που θα ακολουθούσα εκείνη την χρονιά. Ξέρετε, σαν την πρώτη μέρα σε καινούργιο σχολείο, όλοι έψαχναν με το βλέμμα έναν «φίλο» να πουν μια κουβέντα, να σπάσει ο πάγος. Μία ψηλή κοπέλα με ωραίο κότσο στα μαλλιά κάθισε μπροστά μου στην αίθουσα. «Γαμώτο πάλι δεν θα βλέπω. Τι γκαντεμιά όλοι οι ψηλοί μπροστά μου πια!». Ε, αυτή η ψηλή κοπέλα έμελλε από εκείνη τη στιγμή να γίνει η καλύτερη μου φίλη. Η Ειρήνη μου.

Τι να πει κανείς για την Ειρήνη; Είναι σα να ήρθε η χαρά θεού στη γή και μεταμορφώθηκε σε ένα 2μετρο πλάσμα (καλά καλά 1.87 για την ακρίβεια). Πάντα χαμογελαστή, με αστείρευτο χιούμορ, αυτό που μερικές φορές μόνο εμείς οι 2 καταλαβαίνουμε αλλά δεν μας νοιάζει (κιιικ;). Πάντα να γίνεται χαλί να την πατήσεις, πάντα να είναι δίπλα σου όταν σου συμβαίνει κάτι. Ποτέ να μην ξεχνάει τα γενέθλια σου (ούτε τη γιορτή σου, ούτε του άντρα σου, ούτε της μαμάς σου……so not me…), πάντα να έρχεται σπίτι σου με γεμάτα χέρια, λατρεύει τα παιδιά και τα παιδιά την λατρεύουν κι αυτά (ξέρετε πως τα παιδιά αναγνωρίζουν τους καλούς ανθρώπους), λατρεύει τα ζώα (και 2 παρατημένα γατιά στο δρόμο πριν κάτι χρόνια ήταν πολύ τυχερά που τα μάζεψε ο συγκεκριμένος άνθρωπος γιατί ένα θα σας πώ: περνάνε ζωή χαρισάμενη!), φτιάχνει τις πιο όμορφες κάρτες γενεθλίων, θα έκανε τα πάντα για ένα πεντόκιλο Nutela και προσπαθεί φιλότιμα να μάθει να μαγειρεύει.

Έχουμε περάσει μαζί αυτά τα χρόνια πάρα πολλά και έχουμε ζήσει και ζούμε, τις πιο όμορφες στιγμές μας αλλά δεν θα πλατιάσω γιατι αλλού θέλω να καταλήξω και έχω και κάτι δέκατα αυτή τη στιγμή που γράφω οπότε ας τελιώνω πριν με πάρει ο ύπνος στο πληκτρολόγιο!

Πολλές φορές λοιπόν έχω, έχουμε, προβληματιστεί (εμείς οι κοντινοί της άνθρωποι) με το ως πότε θα βάζει τους άλλους πάνω από τον εαυτό της, έχουμε ανυσηχήσει γιατι πολλές φορές δεν θέλει να ξεσπάει όταν κάτι της συμβαίνει και την έχουμε μαλλώσει γιατι συνέχεια χαλάει τα λεφτά της με το να αγοράζει δωράκια ακόμα και στον οδηγό του τράμ που την φέρνει κάθε πρωί (παρακαλώ να σημειωθεί ότι αυτό το ποστ δεν ισχύει για την χορηγία σημαντικών ποσοτήτων παγωτού φουντούκι ε Ρηνάκι?).

Θυμάμαι την ημέρα που έμαθα ότι είμαι έγκυος. Όταν βεβαιωθήκαμε ότι όλα πήγαιναν καλά, ενώ όλη μου τη ζωή όταν σκεφτόμουν ποιος θα βαφτίσει το πρώτο μου παιδί διάφοροι υποψήφιοι φίλοι υπήρχαν σαν ιδέα, ποτέ δεν ήμουν πιο σίγουρη για το ότι η ειρήνη θα ήθελα να ήταν η νονά της Μελίνας. Μου αρκούσε ο τρόπος που κοιτάει τα παιδιά και λιώνει.

Ε λοιπον αποφάσισα ότι δεν θέλω να αλλάξει. Γιατι αν αλλάξει δεν θα είναι η Ειρήνη μου. Γιατι χάρη στις υπέροχές της κάρτες η Μελίνα από την γεννησή της θα έχει ένα κουτί από δάυτες να διαβάζει και να βλέπει πόσο καμάρωνε η νονά της γι’αυτήν. Γιατι της φέρνει τα πιο όμορφα δώρα. Γιατι δεν την αφήνει από την αγκαλιά της. Γιατι ήδη οι δυό τους έχουν αρχίσει τα δικά τους. Και εγω τις βλέπω και τις καμαρώνω. Γιατι ξέρω ότι θα είναι δίπλα της ότι κι αν συμβεί.

Αγαπημένη μου, επειδή σε κούρασα καταλήγω: οι φίλοι είναι για να σου θυμίζουν ποιος είσαι και όχι για να σε αλλάξουν. Και είναι εκεί για να σε βοηθούν σε κάθε δυσκολία και να χαίρονται με κάθε χαρά σου.

Σ’αγαπώ πολύ.

ποιό είναι το δικό μου????

παίζοντας και τρώγοντας φρουτόκρεμα στην αυτοσχέδια σκηνή (made by παππούς)

ξεχάσαμε την κούκλα μας στην Αθήνα αλλά παίζαμε με την κούκλα της μαμάς!

Μούργος. Ο άγρυπνος φρουρός. Και έρωτας της Μελίνας.

Ο Μπαμπάς μας κέρδισε το φλουρί!!

mama's new pj's. (Αχ βρε μανούλα πώς με ξέρεις!xxx)

Το νέο κόλλημα της Μελίνας

Πάνε τώρα 3 χρόνια, περίπου, που αυτή η αρρώστια σε έχει καθηλώσει. Που δεν θυμάσαι πια. Και γράφω αυτό το γράμμα για να σου πω να μην ανησυχείς. Θυμάμαι εγώ για εσένα.

Θυμάμαι εγώ για εσένα πόσο πολύ μας αγαπάς όλους.

Θυμάμαι εγώ για εσένα πόσο μεγάλη αδυναμία μου έχεις. Γιατί είμαι η μόνη σου εγγονή. Γιατί έχω το όνομα σου.

Θυμάμαι εγώ για εσένα τις μέρες που περίμενα πώς και πώς να βγουν έξω η μαμά κι ο μπαμπάς για να κοιμηθώ στο σπίτι σου.

Θυμάμαι εγώ για εσένα τα βράδια που βλέπαμε μαζί ελληνικές ταινίες.

Θυμάμαι εγώ για εσένα την αγωνία σου όταν αρρωσταίναμε.

Θυμάμαι εγώ για εσένα το άγχος σου για να φάω!

Θυμάμαι εγώ για εσένα το γέλιο σου στα αστεία μας, που κάναμε επίτηδες την ώρα που έτρωγες! (μας απειλούσες ότι θα πνιγείς από τα γέλια)

Θυμάμαι εγώ για εσένα τα βράδια τα καλοκαιρινά στη γειτονιά να μας προσέχεις ενώ παίζαμε ατελείωτες ώρες.

Θυμάμαι εγώ για εσένα τα τραγούδια που μου έμαθες.

Θυμάμαι εγώ για εσένα τους αστείους τσακωμούς σου με τον παππού.

Θυμάμαι εγώ για εσένα το πόσο κοκέτα ήσουν (και είσαι ακόμα)

Θυμάμαι εγώ για εσένα τις αμέτρητες ιστορίες για την κατοχή, την νιότη σου τον έρωτα.

Θυμάμαι εγώ για εσένα το πόσο σου λείπαμε όταν σπουδάζαμε στο εξωτερικό.

Θυμάμαι εγώ για εσένα την χαρά σου και την συγκίνηση κάθε φορά που γυρνούσαμε.

Θυμάμαι εγώ για εσένα τα ταξίδια που έκανες και πόσο σου άρεσε αυτό.

Θυμάμαι εγώ για εσένα πόσο αγαπούσες τον παππού και πόσο πόνεσες όταν τον χάσαμε.

Θυμάμαι εγώ για εσένα την χαρά σου όταν έμαθες ότι παντρεύομαι.

Θυμάμαι εγώ για εσένα το ότι ήσουν εκεί δίπλα μου στο γάμο μου, στη χαρά μου.

Θυμάμαι εγώ για εσένα τα δάκρυα χαράς μόλις αντίκρισες την δισέγγονή σου.

Θα θυμάμαι εγώ για εσένα τις στιγμές που πέρασες και περνάς ακόμα μαζί της.

Θα τις θυμάμαι εγώ για εσένα και θα της τις θυμίζω κι εγώ με την σειρά μου όταν μεγαλώσει.

Θα τις θυμάμαι εγώ για εσένα…για πάντα.

Έγινα μάνα. Έμεινα 1 χρόνο σπίτι, με ότι άδεια είχα και δεν είχα, να μεγαλώνω το παιδί μου. «Να μεγαλώσω το παιδί μου». Τι αστείο. Λές και σε ένα χρόνο θα μεγάλωνε και μετά θα μπορούσα ακάθεκτη να γυρίσω στην δουλειά μου. Έζησα λοιπον το πώς θα μπορούσε να είναι το να είμαι full time νοικοκυρά. Δεν χρειάζεται να βάλω εισαγωγικά στο νοικοκυρά φαντάζομαι ε; Ποτέ δεν θεώρησα τον εαυτό μου νοικοκυρά και ούτε πρόκειται. Το αντίθετο μάλιστα. Πάντως ένα χρόνο το σπίτι ήταν καθαρό, κάθε μέρα τρώγαμε μαγειρευτό φαγητό και που και που είχαμε σιδερωμένα ρούχα (του παιδιού δε, πάντα!). Όχι μόνο αυτό, αλλά μέρα παρά μέρα σχεδιάζαμε (εγώ και η μικρή) και μια βόλτα για να ξεσκάμε.
Πριν ένα μήνα...
Γύρισα στην δουλειά. Ένα μήνα πριν είχα άγχος. Μια εβδομάδα πριν είχα αϋπνίες. Την ίδια μέρα που πήγα στο γραφείο ήθελα να βάλω τα κλάματα. «Το έχω περάσει κι εγώ». «Έτσι είναι η Ζωή». «Θα το συνηθίσεις». Είχαν δίκιο. Το συνήθισα. Αλλά δεν θέλω να μιλήσω για το τι κάνουν ή τι αισθάνθηκαν οι άλλες στην θέση μου. Γιατί δεν με νοιάζει. Έτσι απλά. Δεν μου φέρνει καμιά παρηγοριά το γεγονός ότι το έχουν περάσει αυτό άλλες 3.000.000.000 μανάδες πριν από μένα. Εγώ δεν ήθελα. Και ακόμα δεν θέλω. Αλλά δεν έχω άλλη επιλογή.
Και τώρα τρέχω. Να προλάβω να τελειώσω τις δουλειές στο γραφείο μέχρι τις 5, να φύγω αμέσως, να προλάβω το τρένο, το λεωφορείο, το άλλο τρένο, το άλλο λεωφορείο, να περάσω όλο το απόγευμα με το παιδί μου, να παίξω μαζί του, να μαγειρέψω, να σκουπίσω, να πλύνω, να σιδερώσω. Όλα αυτά από τις 10 έως τις 1 το βράδυ. Βόλτα; Ποια βόλτα; Δεν σου αγγίζω καν το θέμα του «που θα αφήσω το παιδί». Μεγάλη ιστορία. Still pending, που λένε και στο χωριό μου. Θα το θίξω άλλη φορά.
Τώρα τρώμε πιο συχνά delivery, το βουνό με τα ασιδέρωτα είχε φτάσει το ταβάνι (μέχρι που ήρθε η μαμά), σφουγγαρίζω με το ζόρι κάθε 2-3 μέρες κάτι μεταμεσονύκτιες ώρες , και πλυντήριο βάζει πιο συχνά από μένα ο σύζυγος. Αλλά δεν με νοιάζει. Δεν γκρινιάζω γι αυτά (εντάξει λίγο μόνο. Όταν για 6η φορά μέσα στον ίδιο μήνα έχει απεργία η ΓΕΣΕΕ). Ξέρεις γιατί; Γιατί 1ον) τα φανταζόμουν. Τι νομίζεις έκανα παιδί νομίζοντας ότι την επόμενη θα κέρδιζα το joker; Αλλά η πραγματικότητα πάντα έρχεται και ρίχνει ένα ξεγυρισμένο χαστούκι στην φαντασία in the end, έτσι για να μην ξεχνάς ποιος έχει το πάνω χέρι και 2ον) Γιατί στο τέλος αυτό που με νοιάζει είναι αυτός ο χρόνος που έχω με το παιδί μου να είναι ποιοτικός και να συμβάλλει στο να γίνει η Μελίνα σωστός άνθρωπος.
Και επειδή ξέρω, τώρα, οτι τελικά κανείς δεν θα μου πεί μπράβο (το αντίθετο μάλιστα) προσπαθώ απλά να υπενθυμίζω στον εαυτό μου οτι είμαι καλή μαμά, οτι κι αν σημαίνει αυτό, και οτι ναι, αυτό που κάνω είναι αγώνας χωρίς τέλος, χωρίς το χρονόμετρο να σταματά ποτέ, με πολλούς αντιπάλους και εμένα να τρέχω ξυπόλητη σε ενα χαλασμένο τερέν αλλά πρέπει να τα καταφέρω. Στο κάτω κάτω ενα χαμόγελο της Μελίνας φτάνει για να τα ξεχνάω όλα κάθε μέρα και την επόμενη να ξεκινάω απο την αρχή.


Πι ες: Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο. Εύχομαι απο καρδιάς η Τρίτη και 13 να είναι η τυχερή μέρα για ενα μικρό φασολάκι και να βρεί το δρόμο του για τον κόσμο μας. Άντε μικρέ αστροναύτη σε περιμένει η Μελίνα. Μην αργείς!!