Πάει καιρός τώρα που έχω να γράψω στο μπλογκάκι μου. Τρέχω γενικώς και έχω και το νέο μου μπλόγκ το οποίο μου τρώει χρόνο οπότε, ήρθε κι έδεσε. Έχω εδώ και 2 εβδομάδες όμως που θέλω να γράψω για την νονά μας και τελικά τα κατάφερα! Ιδού λοιπόν…

Η πρώτη μας γνωριμία ήταν πριν 9 χρόνια, στο ξενοδοχείο Athens Plaza, όπου γινόταν η πρώτη συνάντηση για το μεταπτυχιακό που θα ακολουθούσα εκείνη την χρονιά. Ξέρετε, σαν την πρώτη μέρα σε καινούργιο σχολείο, όλοι έψαχναν με το βλέμμα έναν «φίλο» να πουν μια κουβέντα, να σπάσει ο πάγος. Μία ψηλή κοπέλα με ωραίο κότσο στα μαλλιά κάθισε μπροστά μου στην αίθουσα. «Γαμώτο πάλι δεν θα βλέπω. Τι γκαντεμιά όλοι οι ψηλοί μπροστά μου πια!». Ε, αυτή η ψηλή κοπέλα έμελλε από εκείνη τη στιγμή να γίνει η καλύτερη μου φίλη. Η Ειρήνη μου.

Τι να πει κανείς για την Ειρήνη; Είναι σα να ήρθε η χαρά θεού στη γή και μεταμορφώθηκε σε ένα 2μετρο πλάσμα (καλά καλά 1.87 για την ακρίβεια). Πάντα χαμογελαστή, με αστείρευτο χιούμορ, αυτό που μερικές φορές μόνο εμείς οι 2 καταλαβαίνουμε αλλά δεν μας νοιάζει (κιιικ;). Πάντα να γίνεται χαλί να την πατήσεις, πάντα να είναι δίπλα σου όταν σου συμβαίνει κάτι. Ποτέ να μην ξεχνάει τα γενέθλια σου (ούτε τη γιορτή σου, ούτε του άντρα σου, ούτε της μαμάς σου……so not me…), πάντα να έρχεται σπίτι σου με γεμάτα χέρια, λατρεύει τα παιδιά και τα παιδιά την λατρεύουν κι αυτά (ξέρετε πως τα παιδιά αναγνωρίζουν τους καλούς ανθρώπους), λατρεύει τα ζώα (και 2 παρατημένα γατιά στο δρόμο πριν κάτι χρόνια ήταν πολύ τυχερά που τα μάζεψε ο συγκεκριμένος άνθρωπος γιατί ένα θα σας πώ: περνάνε ζωή χαρισάμενη!), φτιάχνει τις πιο όμορφες κάρτες γενεθλίων, θα έκανε τα πάντα για ένα πεντόκιλο Nutela και προσπαθεί φιλότιμα να μάθει να μαγειρεύει.

Έχουμε περάσει μαζί αυτά τα χρόνια πάρα πολλά και έχουμε ζήσει και ζούμε, τις πιο όμορφες στιγμές μας αλλά δεν θα πλατιάσω γιατι αλλού θέλω να καταλήξω και έχω και κάτι δέκατα αυτή τη στιγμή που γράφω οπότε ας τελιώνω πριν με πάρει ο ύπνος στο πληκτρολόγιο!

Πολλές φορές λοιπόν έχω, έχουμε, προβληματιστεί (εμείς οι κοντινοί της άνθρωποι) με το ως πότε θα βάζει τους άλλους πάνω από τον εαυτό της, έχουμε ανυσηχήσει γιατι πολλές φορές δεν θέλει να ξεσπάει όταν κάτι της συμβαίνει και την έχουμε μαλλώσει γιατι συνέχεια χαλάει τα λεφτά της με το να αγοράζει δωράκια ακόμα και στον οδηγό του τράμ που την φέρνει κάθε πρωί (παρακαλώ να σημειωθεί ότι αυτό το ποστ δεν ισχύει για την χορηγία σημαντικών ποσοτήτων παγωτού φουντούκι ε Ρηνάκι?).

Θυμάμαι την ημέρα που έμαθα ότι είμαι έγκυος. Όταν βεβαιωθήκαμε ότι όλα πήγαιναν καλά, ενώ όλη μου τη ζωή όταν σκεφτόμουν ποιος θα βαφτίσει το πρώτο μου παιδί διάφοροι υποψήφιοι φίλοι υπήρχαν σαν ιδέα, ποτέ δεν ήμουν πιο σίγουρη για το ότι η ειρήνη θα ήθελα να ήταν η νονά της Μελίνας. Μου αρκούσε ο τρόπος που κοιτάει τα παιδιά και λιώνει.

Ε λοιπον αποφάσισα ότι δεν θέλω να αλλάξει. Γιατι αν αλλάξει δεν θα είναι η Ειρήνη μου. Γιατι χάρη στις υπέροχές της κάρτες η Μελίνα από την γεννησή της θα έχει ένα κουτί από δάυτες να διαβάζει και να βλέπει πόσο καμάρωνε η νονά της γι’αυτήν. Γιατι της φέρνει τα πιο όμορφα δώρα. Γιατι δεν την αφήνει από την αγκαλιά της. Γιατι ήδη οι δυό τους έχουν αρχίσει τα δικά τους. Και εγω τις βλέπω και τις καμαρώνω. Γιατι ξέρω ότι θα είναι δίπλα της ότι κι αν συμβεί.

Αγαπημένη μου, επειδή σε κούρασα καταλήγω: οι φίλοι είναι για να σου θυμίζουν ποιος είσαι και όχι για να σε αλλάξουν. Και είναι εκεί για να σε βοηθούν σε κάθε δυσκολία και να χαίρονται με κάθε χαρά σου.

Σ’αγαπώ πολύ.

Πάνε τώρα 3 χρόνια, περίπου, που αυτή η αρρώστια σε έχει καθηλώσει. Που δεν θυμάσαι πια. Και γράφω αυτό το γράμμα για να σου πω να μην ανησυχείς. Θυμάμαι εγώ για εσένα.

Θυμάμαι εγώ για εσένα πόσο πολύ μας αγαπάς όλους.

Θυμάμαι εγώ για εσένα πόσο μεγάλη αδυναμία μου έχεις. Γιατί είμαι η μόνη σου εγγονή. Γιατί έχω το όνομα σου.

Θυμάμαι εγώ για εσένα τις μέρες που περίμενα πώς και πώς να βγουν έξω η μαμά κι ο μπαμπάς για να κοιμηθώ στο σπίτι σου.

Θυμάμαι εγώ για εσένα τα βράδια που βλέπαμε μαζί ελληνικές ταινίες.

Θυμάμαι εγώ για εσένα την αγωνία σου όταν αρρωσταίναμε.

Θυμάμαι εγώ για εσένα το άγχος σου για να φάω!

Θυμάμαι εγώ για εσένα το γέλιο σου στα αστεία μας, που κάναμε επίτηδες την ώρα που έτρωγες! (μας απειλούσες ότι θα πνιγείς από τα γέλια)

Θυμάμαι εγώ για εσένα τα βράδια τα καλοκαιρινά στη γειτονιά να μας προσέχεις ενώ παίζαμε ατελείωτες ώρες.

Θυμάμαι εγώ για εσένα τα τραγούδια που μου έμαθες.

Θυμάμαι εγώ για εσένα τους αστείους τσακωμούς σου με τον παππού.

Θυμάμαι εγώ για εσένα το πόσο κοκέτα ήσουν (και είσαι ακόμα)

Θυμάμαι εγώ για εσένα τις αμέτρητες ιστορίες για την κατοχή, την νιότη σου τον έρωτα.

Θυμάμαι εγώ για εσένα το πόσο σου λείπαμε όταν σπουδάζαμε στο εξωτερικό.

Θυμάμαι εγώ για εσένα την χαρά σου και την συγκίνηση κάθε φορά που γυρνούσαμε.

Θυμάμαι εγώ για εσένα τα ταξίδια που έκανες και πόσο σου άρεσε αυτό.

Θυμάμαι εγώ για εσένα πόσο αγαπούσες τον παππού και πόσο πόνεσες όταν τον χάσαμε.

Θυμάμαι εγώ για εσένα την χαρά σου όταν έμαθες ότι παντρεύομαι.

Θυμάμαι εγώ για εσένα το ότι ήσουν εκεί δίπλα μου στο γάμο μου, στη χαρά μου.

Θυμάμαι εγώ για εσένα τα δάκρυα χαράς μόλις αντίκρισες την δισέγγονή σου.

Θα θυμάμαι εγώ για εσένα τις στιγμές που πέρασες και περνάς ακόμα μαζί της.

Θα τις θυμάμαι εγώ για εσένα και θα της τις θυμίζω κι εγώ με την σειρά μου όταν μεγαλώσει.

Θα τις θυμάμαι εγώ για εσένα…για πάντα.

Χθές είχαμε πάει στο Bridal Shower της νονάς μας (εάν δεν ξέρεις τι είναι αυτό δές εδώ. Τί να κάνουμε, η κα Μαρία είναι απο τα εξωτερικά!) περάσαμε τέλεια αλλα δεν θα σας γράψω γι’ αυτο. Για πολλοστή φορά η κόρη μου ήταν το αντικείμενο συζήτησης απο όλες τις κυρίες της συγκέντρωσης. Έχουμε συνηθήσει πλέον τις ερωτήσεις τύπου: «είναι πάντα τόσο ήσυχη?», «μα καλά δεν κλαίει όταν την πάιρνει κάποιος άγνωστος αγκαλιά?», «πάντα τόσο γελαστή είναι?», «μα καλά δεν έχουμε ξαναδεί τόσο ήρεμο μωρό». Ναι, ναι, ναι και ναι. Έτσι είναι. Και μετά αρχίζουν οι ερωτήσεις-αναζητήσεις για το πώς έχουμε ένα τόσο ήρεμο παιδί. Και εγώ έχω βαρεθεί να απαντάω πώς, ειλικρινά δεν ξέρω. Δεν «κάναμε» κάτι.

Σε λιγότερο απο ένα μήνα γινόμαστε 1! Πότε πέρασε ο καιρός ούτε που κατάλαβα. Η Μελίνα είναι λοιπόν ένα πολύ ήρεμο μωρό. Πολύ λίγες φορές με έχει «κουράσει» με γκρίνιες και κλάματα. Απο νεογέννητο ακολουθούσε μόνη της πρόγραμμα σε όλα, αν μπορεί να πεί κανείς οτι τα νεογέννητα έχουν πρόγραμμα! Απο την πρώτη μέρα που την θήλασα μέχρι την τελευταία δεν με κούρασε καθόλου και γιαυτό θα έχω την καλύτερη ανάμνηση απο τον θηλασμό του πρώτου μου παιδιού. Βγαίνουμε βόλτες με την Μελίνα και έχουμε πάει ταξίδια μαζί της απο 40 ημερών. Όταν είμαστε έξω γκρινιάζει σπάνια και μόνο όταν, με το δίκιο της, έχει πιαστεί στο καρότσι. Γελάει σε όλους και πάει σε κάθε αγκαλιά αρκεί να μην την έχεις σε ξαπλωτή θέση. Αυτό το σιχαίνεται!

Στο σπίτι απο μηνών καθόταν με τις ώρες στο «γυμναστήριο» της παρατηρόντας τα κρεμαστά παιχνίδια. Στη συνέχεια μας έκανε εντύπωση πως καθόταν στο relax και ασχολιόταν αρκετά με κάποια παιχνίδια. Σήμερα κάθεται στο χαλί με όλα τα παιχνίδια γύρω της και παίζει με τα κυβάκια ή τα πουλάκια-μπαμπούσκες της. Της αρέσουν τα βιβλία. Απο νεογέννητη λάτρευε τα υφασμάτινα. Τα έτρωγε φυσικά. Μετά άρχισε να τα ξεφυλλίζει και να τα αγγίζει. Τώρα αν πάρει ένα περιοδικό στα χέρια, όταν της το πάρω απο τα χέρια μετά απο 1 ώρα δεν θα λείπει ούτε μια σελίδα. Τα ξεφυλλίζει με προσοχή και κοιτάει τις εικόνες με θαυμασμό. Εντάξει υπάρχουν κάποια που τα τρώμε αλλα μας τα πήρε η μαμά γιαυτό το λόγο εντάξει???

Κοιμάται απο τις 8μιση το βράδυ, το χειμώνα και απο τις 10 και μετά το καλοκαίρι (την αλλαγή την έκανε μόνη της μόλις μπήκε το φθινόπωρο. Θυμάμαι έπαθα σοκ μια μέρα του Σεπτεμβρίου όταν η μελίνα -4 μηνών τότε- εκεί που κοιμόμασταν 10-11 έπεσε ξερή απο τις 8. Και το κράτησε όλο το χειμώνα μέχρι σήμερα). Ξυπνάει στις 9 το πρωί. Πάντα. Λές και έχει εσωτερικό ξυπνητήρι. Άν ξυπνήσει πιο νωρίς απλά κάθεται και παίζει στην κούνια της μέχρι να πάει 9 όπου αρχίζει και διαμαρτύρεται για το γάλα της. Δεν ξυπνάει ποτέ το βράδυ (πολύ λίγες φορές μόνο αν πεινάει).

Είναι πολύ προσεκτική σε όλα. Μόνη της. Ποτέ δεν θα αρπάξει τίποτα απο τραπέζι ή ράφι. Ποτέ δεν θα κάνει απότομη κίνηση σε άλλο παιδάκι ή μωρό. Μπουσουλάει εδώ και 1 μήνα και δεν έχουμε βάλει προστατευτικά στο τραπεζάκι του σαλονιού γιατι πολύ απλά προσέχει μόνη της. Σταματάει σε ασφαλή απόσταση απο την γωνία και την αποφεύγει. Αν θελήσει να επεξεργαστεί κάτι που φοράς (γυαλιά ή κολιέ) πάντα θα το πιάσει με τα 2 της δαχτυλάκια απαλά.

Μιλάει απο 1 μηνών. Όταν λέω μιλάει ξέρετε τι εννοώ. Απο νεογέννητο έδειχνε οτι θέλει να μας πεί πολλά. Άνοιγε το στόμα της σε ότι της έλεγες σα να ήθελε τόοσο πολύ να σου απαντήσει. Μετά αρχίσαμε τα αγκού και τις φωνούλες. Το σπίτι ποτέ δεν ήταν ήσυχο απο παιδικές φωνές.

Λατρευει το μπάνιο. Και εκεί διαβάζει και ασχολείται με τα παιχνιδάκια της που επιπλέουν. Όταν τρώει είναι κυρία. Κάθεται ήρεμη στο καρεκλάκι της και ανοίγει το στόμα. Όταν δεν πεινάει άλλο απλά γυρίσει το κεφάλι της δίπλα και κλείνει το στόμα ερμητικά! Δεν κλαίει ποτέ σε κανέναν ξένο που την πέρνει αγκαλιά. Δεν έχει κάνει καμμια ζημιά στο σπίτι.

Αυτή είναι η κόρη μου. Πολλοί λένε οτι για τον χαρακτήρα του μωρού συμβάλλουν οι γονείς. Άλλοι οτι τα μωρά γεννιούνται με χαρακτήρα. Άλλοι οτι είναι κληρονομικό. Η αλήθεια είναι πως δεν με νοιάζει. Ακόμη κι αν η Μελίνα δεν ήταν ποτέ έτσι όπως είναι θα την λάτρευα. Λογικό δεν είναι? Υπάρχει καμμία μαμά που αγαπά λιγότερο το παιδί της επειδή ξυπνάει συνέχεια τη νύχτα???

Δεν μου αρέσει να συμβουλεύω άλλες μαμάδες στο τι να κάνουν ή να ψάχνω να βρώ τι έχει κάνει κάθε μια και τί δεν έχει κάνει για να είναι το παιδί της έτσι όπως είναι. Είμαστε διαφορετικοί χαρακτήρες και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με διαφορετικό τρόπο. Κανένα παιδάκι δεν συμπεριφέρεται το ίδιο με το άλλο και αυτό είναι όμορφο. Δεν υπάρχει φόρμουλα για το πώς θα βγεί το παιδί σου ήσυχο ή κοινωνικό. Ακολουθήστε το μητρικό σας ένστικτο και όλα θα πάνε καλά. Εγώ αυτό έκανα και μόνο αυτό.

Όπως κι αν είσαι, όπως κι αν εξελιχθείς, ότι κι αν κάνεις εγώ θα σε λατρεύω.

Η μαμά σου

Απο το Σάββατο ο καιρός έγινε άκρως χειμερινός αλλα δεν με νοιάζει...γιατι χώρεσα και πάλι στο τζήν μου!!!!! Σήμερα βρέχει καρέκλες όλη μέρα αλλα δεν με νοιάζει...γιατι χώρεσα και πάλι στο τζήν μου!!!!! Η οικονομική στενότης συνεχίζεται με αποτέλεσμα απλά να χαλβαδιάζουμε τις χειμωνιάτικες βιτρίνες αλλα δεν με νοιάζει...γιατι χώρεσα και πάλι στο τζήν μου!!!! Δεν ξέρω αν σας το είπα...αλλα χώρεσα και πάλι στο τζήν μου! Ναι αυτό που έχω να βάλω εδώ και ένα χρόνο! Το αγαπημένο....τι εννοείς πότε θα το βγάλω?ΠΟΤΕ! θα λιώσει πάνω μου, θα κοιμηθώ μαζί του, δεν θα το βγάλω ποτέ! και πάω να φτιάξω και γλυκάκι γιατι ανατσουτσούρωσα!

Μετακόμισα 2 φορές (για χάρη της αγάπης)